calendar

S M T W T F S
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930     
<< November 2009 >>

archives

ลังเล๊ลังเล...

 เอาไงดี?


อุตสาห์บอกมา ก็แสดงว่าคงมีคนเห็นเหมือนกันพอดู....อ่า....แต่ว่าจะทิ้งคนอื่น ๆ เหรอ?....

อินเตอร์มั้ยเนี่ย?


(ทุกคนบอกว่าหนูพูดไม่รู้เรื่อง อ๊ากกกกกกกกก)

ปล.กำลังเล่นเอ็มแล้วมีสาวเซะกุซี่ทักมา...
วันนี้มันวันอะไรของ?

ตอนนั้นอยู่ดี ๆ ก็มีคนชื่อหนึ่งทักมา.....
เหออออออ



แก้แอนโธดีกั่วววววว

ฟิคร่วม

 ยัตตะ! ในที่สุดก็ลงไปแล้ว....

แอบรู้สึกเหงาเหมือนกันแฮะว่าจะไม่ได้นั่งออกทะเลตอนกลางคืนแล้ว...




เป็นฟิคร่วมอันแรก... แล้วก็ได้เรียนรู้อะไรหลาย ๆ อย่างนะ...
สนุกกว่าแต่งคนเดียวเยอะ.. ถ้าเป็นคนเดียวแต่งอาจจะได้ลงปีหน้าเพราะตันบ่อย แต่นี่มีคนช่วยไซโค ส่งเบียนู่นโชนี่มาให้ดู เลยทำให้ฟิตขึ้นมาได้....

แล้วก็คิดหลาย ๆ คนก็ดีกว่าเดียวเยอะ... แถมยิ่งอ่านตรงที่จิอากิจังแต่งก็ยิ่งโฮกกกกกก อะไรกัน อะไรกัน... โชจังน่ารักเกินไปแล้วนะ! ไมอยากจะให้เบียได้ไปเท่าไรแล้วนะ *หัวเราะ*

ฉากไม่ได้ก็ช่วยกันไซโค มีคนช่วยแก้ช่วยแกล้งโชจัง... พอบอกว่า"ฝันดีเบียโช" ก่อนนอนเกือบทุกวันมันก็รู้สึกดีนะ...



ฟิคออกมาด้วยความรู้สึกแบบนั้น... ตื้นตันมากที่ออกมา... แอบหวั่นกับตัวเองเหมือนกันว่าเราจะรอดมั้ยนะ? แต่พอออกมาก็เป็นฟิคที่รักมากเรื่องนึง...

คาดหวังว่าคนอ่านคงจะโฮกกับเรา...สิ..
ต้องโฮกสิ... ในเมื่อเรายังโฮกที่จิอากิซังแต่งเลย....






เห๋?

 เอนทรี่ที่แล้วทำอะไรลงไป...?




ว่างเปล่าชะมัด...



นั่งอ่านจุนโจกับเซไกอิจิเป็นรอบที่ล้านแปด
ยิ่งอ่านยิ่งโฮก ยิ่งเสพยิ่งติด
อาจารย์ทำได้ยังไง?
ไอ้คำชวนโฮก อีเวนท์ชวนสครีมพวกนั้น.....



....ยิ่งกว่านับถือเพราะนอกจากวาดเอง เนื้อเรื่องก็เขียนเอง... ชื่อก็มีคนเดียว...(ซึ่งแน่ล่ะต้องมีคนทำงานเบื้องหลัง แต่หลักๆ ก็คนเดียว...)

ตอนนี้การ์ตูนที่ชอบแบบให้ติดอันดับ มาคิดดูดีๆ แล้วไม่มีที่เป็นคนเขียนกับคนวาดคนเดียวกันสักเท่าไหร่...

โอนลี่เดอะริงค์...
เซเว่นเดย์...

ก็แต่งคนวาดคน...ออกมาถึงได้โฮกได้ขนาดนั้น....

แล้วอาจารย์นาคามุระ....
ทำได้ยังไงเนี่ย......




ความฝัน....
อยากเปิดสำนักพิมพ์ขายงานโชเน็นไอแบบโฮกๆ ที่ไม่ใช่แบบ พีวีพี...

เอาแบบถูกลิขสิทธิ์ด้วย...
เอาแบบแปลถูก....
เอาแบบรูปเล่มงาม ๆ ....
เอาแบบเลือกเรื่องดี ๆ ...


ต้องมีสักวันซี่.......







นับวันสู่อนาคตกับอดีตที่ไม่อาจลบเลือ

 ครึ่งวันผ่านไปกับชีวิตที่ไม่มีอะไรเลย แล้วพอลอง ๆ คิดดูก็มีวันที่ผ่านไปแบบนี้เยอะชะมัด....


เสียดายเวลาหรือเปล่า? ตอนนี้ก็เฉย ๆ นะ... เคยแต่คิดเสียใจกับเรื่องในอดีตแต่ก็รู้ว่าเป็นเรื่องที่เปลี่ยนไม่ได้...
ขนาดในรีบอร์นมีบาซูก้าทศวรรศยังเปลี่ยนอดีตไม่ได้เลย...
ทำได้แต่จัดการอนาคตตัวเอง...

เพราะฉะนั้นก้าวต่างจากเดิมเพียงก้าวเดียวอนาคตก็เปลี่ยน...

อุ......



Useless

 โอโตเมะใจร้าย....

พอเปิดเทอมก็เปลี่ยนไป....

รู้สึกยังกะอกหัก....






ชอบน้องโชตาโต ๆ ...

แต่แบบนี้ก็แป๋วเกิน....

ไม่ไหวแฮะไม่ไหว....








[โชย้อนอดีตทาร์เกท 252]



"โชจัง...."

"ลืมเอาบัตรนักศึกษาไปด้วยแน่ะ..."



*กลัว...*

น้องโชเด็กแถมยังจิบิ....



ทำไมน้องโมเอ้ได้ตั้งแต่คาแรคเตอร์ยันเซย์ยู?
ยุกกี้น่ารักไม่ไหวแล้วเหอะ อัพบล็อกแต่ละทีชวนแอดดิค



ได้ข่าวว่าเริ่มซ้อมรีโบคอนแล้ว...

อา... หยุดปีใหม่สินะ...




....ก็แค่หาที่อยู่ของตัวเองให้เจอ....



ความรักที่เท่าเทียม

 เป็นเปิดเทอมวันแรกที่เหนื่อยมาก.....

รู้แต่ว่าคิดถึงเพื่อน ๆทุกคน
เช้าเรียนแอนดี้ กินข้าว เรียนแอนดี้
งานเยอะ
แต่ความสัมพันธ์ยังเหมือนเดิม

อดีตที่ลบไม่ได้....

ถ้าเปลี่ยนปัจจุบันได้ก็เปลี่ยนอนาคตได้




ความรักที่เท่าเทียม...
รักรีบอร์น เพราะฉะนั้นก็จะรักหมดทุกคน จะไม่เลือกแค่คู่ เพราะฉะนั้นก็ไม่ควรจะหมั่นไส้มุใช่มั้ย?...
เซอร์วิสบางทีก็เจ็บปวด...

คาคิปี้โมเอ้ อาจารย์เขียนอิงคาแร็คเตอร์เซย์ยูแหงเลย

อา... เหนื่อยจัง...


ทำไมหาคนกอดไม่ได้เลยอ่ะ
ทำไมอยู่กับคนที่ไม่ใส่ใจอ่ะ
ทำไมรู้สึกว่าความรักมันไม่พอ

ปล.วันนี้เจอคาล็อตเต้ตอนกินข้าว....
ตัวขาว ๆ หัวตั้ง ๆ เธอเจิดมากกกกก
เธอคือกำลังใจให้ชั้นแต่งนิยายนะ...




เมื่อเกรดมัน....เสด....

 สีส้มเจิดจ้าเอ้ยยยยยยยยยยยย
ไอ้ศิลป์ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ถึงได้Syntaxดีแต่หนูก็ไม่อยากเลี้ยงแมวนี่นา.... อะไรวะ... ทำไมลิทมันตกต่ำอย่างนี้....
แล้วกรูจะควรเลือกไปทางนั้นมั้ยเนี่ย? ทั้ง ๆ ที่ชอบแท้ ๆเลยนะ พรากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก


เกรดกรูอ้ะ....เกรดกรูอ้ะ....
ทำไมเทอมหนึ่งกรูถึงได้เหลวเป๋วทุกทีเลยฮือออออออออออออ

ทำยังไงดี? ไปทางไหนดี? ฟิตดีมั้ย?

โชจังฮืออออออออ
นู๋อยากเนิร์ดได้อย่างโชบ้างงงงงง

เกรดตอนนี้มีแต่เยอ

เขียน-บี
เยอ4แฟติก-บี
ลิท-ซีบวก
ซุนแทกซ์-เอ....


กรูผิดใช่มั้ยที่มาเลือกเรียนศิลป์น่ะ ห๊ะ?
ที่จริงถ้าเลือกเรียนวิทย์ก็อาจจะกดดันแต่มั่งมั่นมีคนทางไปญี่ปุ่นก็ได้แท้ ๆ
เยอรมันทำลายหนทางสู่ญี่ปุ่นของกรู แงๆๆๆๆๆๆๆๆ

ทำไมต้องดราม่า?

 ไม่รู้จะเชื่อใคร เพราะดูไม่มีใครจะสามารถเชื่อได้

ฝั่งนึงก็ดูเด็กเกิน อะไรที่ไม่รู้ไม่แน่ใจก็ติดป้ายเป็นลบไว้แล้ว
มาเรย์ริงนี่เดือดมากกกกกกกกก
รักมิลฟี่นะง...ตัวโกงก็งี้แหละอย่าน้อยใจ....

ฝั่งนึงก็ยังน่าสงสัย...
ฟังความข้างเดียวไม่ได้หรอก

มองกว้าง ๆ เข้าไว้
แล้วก็เชื่อคอมมอนเซนส์ตัวเอง...


สาดข้าวสารปาถั่วไล่อะไรๆ ที่มันมาสิงรีบอร์นออกไปซะที....

ตอนชอบไอด้อลยังไม่ลำบากใจเท่านี้เลยนะ

อาจารย์รู้คงเหนื่อยใจเหอะ

อูววววว
ว่าแล้วก็ยังไม่ได้โหวต
ยังไม่ได้ส่ง จม.ไปหาอาจารย์เลย
กัมบัตเตะคุดาไซ

正チャンのピルヴぇっとショット

だまだですね、あたし


แต่ว่าเพราะรักโชจังนะ...






ฮุฮะ
อยากเป็นเบียคุรัน!


อ๋า〜จะพยายามต่อไปนั่นแหละ〜

ไม่กี่วันจะเปิดเทอมแล้ว  ฮือออออ



เอาชีวิตที่มีแต่ญี่ปุ่นของชั้นคืนมานะ!
เยอรมันออกไป๊!



Byakuran : just kidding!

 เตรียมงานแต่งพี่สาวลูกลุง...
พี่เมย์....

ใช้แรงงานก็ยังไม่รู้สึกว่าหนักเวอร์หรอก แต่เหนื่อยใจมากกว่า...





ป๋าเบียโมเอ้....
อยากวาดให้งามกว่านี้จัง....


| 1/2PAGES | >>