日星

 
น่าเสียดายนะ
พักนี้คำนี้ก้องอยู่ในหัวเราซ้ำ ๆ

ก่อนที่จะพูดออกมาว่าเสียดาย ได้เคยพยายามอย่างถึงที่สุดหรือเปล่า

คนที่พูดแบบนี้น่ะ ในมุมนึงโหดร้ายจังเลย....
ในตอนนั้น เราอาจจะมองไม่เห็นด้วยซ้ำว่าควรจะพยายามอะไรตรงไหนเหรอ?




ยังคงมีชีวิตไม่ใช่หรือ? อาจจะมีช่วงเวลาที่ร้องไห้หรือทุกข์ทนแต่ว่าถ้าไม่ได้อยู่คนเดียวน่ะไม่มีทางจะเศร้าได้ตลอดหรอก หรือเปล่านะ? เราใช้เวลากับการหันหน้าเข้าจอคอมแล้วพิมพ์เรื่องราวของตัวเองลงไป ย้ำอยู่กับความโศกเศร้าของตัวเอง สร้างพื้นที่ของตัวเองขึ้นมา สร้างโลกที่อยากให้เป็นแล้วขีดเส้นบอกว่าโลกนี้ที่ฉันสร้างขึ้นทุกสิ่งที่อยู่ในความคิดก็ย่อมเป็นเรื่องที่มีสิทธิ์เพียงพอที่จะทำ


ควมเจ็บปวดที่สุดในชีวิตจะคอยย้ำถึงช่วงเวลานั้น

แปลกดี... เรากล้าทำร้ายตัวเอง ทั้ง ๆ ที่จริงแล้วเราเป็นคนเห็นแก่ตัวที่รักตัวเองมากที่สุด
บนขาตอนนี้ไม่เหลือรอยอะไรแล้ว

วันนี้พี่ที่ทำงานเล่นมุก "ครั้งแรกมักจะเจ็บเสมอ" ถ้าตามบทคงจะคิดไปในทางเอโร่ย แต่เราเมื่อกลางวันท่ามกลางท้องฟ้าขมุกขมัวกลับคิดถีงตอนที่จรดใบมีดลงบนเนื้อของตัวเอง เส้นที่กรีดลงไปจนเห็นชัดเป็นตัวอักษรเบียคุและโชในตอนนั้นได้ช่วยอะไรเราไว้หรือเปล่า? ลืมเลือนความรู้สึกไปแล้วว่าตอนนั้นเจ็บแบบนามธรรมขนาดไหนจนถึงต้องให้ความเจ็บแบบเป็นรูปธรรมทำให้ลืม

ช่วยหรือเปล่านะ??

เหมือนจะคุ้น ๆ ว่าตัวเองนั่งมองรอยคำว่าเบียคุโชอยู่บ่อยครั้ง จำได้ถึงตอนที่แผลยังมีสีแดงแตะแต้ม ตอนที่รอยเริ่มเป็นสีเข้ม ตอนที่ตกสะเก็ด ร่องรอยจาง ๆ ของแผลเป็น และตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ที่ไม่เหลือรอยอะไรอีกต่อไปแล้ว


ไม่กล้าทำอีกเพราะกลัวใส่กางเกงขาสั้นแล้วจะเห็น....
เหตุผลง่าย ๆ


แล้วถ้าหากต้องเจ็บอีกครั้งเราจะมองอะไรนะ??





ทั้ง ๆ ที่เกลียดคำโกหกแท้ ๆ แต่ช่วงนี้รู้สึกว่าตัวเองกำลังโกหกบ่อยมาก
ไม่รู้แล้วว่าอะไรจริงหรือไม่จริง


(เอาโปสเตอร์ไอด้อลมาติดห้อง รู้สึกไม่ได้เหงามากอย่างเคย มีไอด้อลตัวใหญ่ ๆ ทำหน้าบึ้ง(แต่หล่อ)ใส่ทุกเช้า มีไอด้อลรูปเล็กๆ รูปแรกที่เราแสนรักยิ้มบ้าบอของมันส่งมา)

ขอบคุณรอยยิ้มของนายนะเคย์ที่ช่วยไว้บ่อยครั้งโดยไม่รู้ตัว ตอนที่กลับบ้านไปก็ไปนั่งดูรูปอัลบั้มของตัวเองตอนเด็ก ล่าสุดที่เรายิ้มได้ขนาดนั้นน่ะเมื่อไหร่กัน ทำไมตอนเราเด็ก ๆ ถึงมีรูปที่ยิ้มกว้างเยอะได้ขนาดนั้นนะ?

ก็ยังยิ้มได้อยู่หรอกนะ ก็เหนื่อยอยู่บ้าง แต่ก็จะใช้ชีวิตสั้น ๆ นี้ให้รู้สึกเสียใจน้อยที่สุด

ไหน ๆ ชีวิตนี้ก็ไม่ใช่ของเรา...ถ้าจะมาเอาคืน... หนูขอเวลาพอที่จะได้มองไอด้อลตัวเป็น ๆ ด้วยสองตาก่อนได้มั้ยพี่?

 เหนื่อยอ่ะ คุยกะอ.แล้วยิ่งรู้สึกโง่ ภาษาไทยยากขนาดนั้นยังพูดซะชัด แล้วเราล่ะ ทำไมง่อยขนาดนี้

อะไร ๆ ไม่เป็นดังใจ เพราะอย่างนั้นก็เลยชอบตัวเองไม่ได้

น้องแม่งสอบตรงติดอ่า...เก่งว่ะมัน
ทั้งๆ ที่อยากบอกว่าดีใจแต่ก็แกล้งมันซะงั้น


เหนื่อย ๆๆๆๆๆ ไตอนแรกไม่อยากจะคุย แต่คุยไปคุยมากก็สนุกดี อาจารย์เหมือนเบื่อแต่ก็พยายามพูด


แต่บอกโอยาฉุมิเก๊าด้วยง่า แอบเขิลง่าาาาา

 ชอบภูมิกับพีมมาก =.,= ชอบสำนวนด้วย โอ๊ยยยย จะเปรียบเทียบได้ฮาไปไหน

น้องพีมเป็นเคะรุก ฮา เป็นนิยายที่อ่านแล้วใจเต้นตาม ไม่ได้ยัดฉากเยอะแต่ก็มีพอให้ใจตึกตักบ้าง

บ้าๆๆๆๆ ชอบภูมิว่ะ เสะบ้าาาาา แอบเห็นความคล้ายนิดหน่อยแต่ก็โอเคนะ แพทเทิร์นบ้าง พล็อตบ้าง แต่บางครั้งพล็อตง่าย ๆ มันเข้าใจง่ายแต่ภาษากินขาดเนี่ยดิ

โอ๊ยแย่อ่ะ ชอบตั้งแต่ตอนแรกเลยอ่ะ นึกถึงตอนโฮกอเลกเซย์ของพี่ลิง ฮว๊ากกก มีเบียร์ไทป์หมาโกลเด้นด้วย โฮ หนูแพ้ไทป์โฮสต์ หนูแพ้ไทป์ยิ้มมมม น่ารักไปไหน พี่ข้าวโอ๊ตเหอะสาธุๆๆๆ

พี่ฟ่างกับแทน.... ชอบพี่ฟ่างมากกกกก ณ จุดๆ นี้ พี่ฟ่างงงง นึกหน้าผีจีนลอยมาเลยกุ โอ๊ยยย ข้าทาสชัดๆ นึกถึงตอนที่เราเป็นข้าทาสของผีจีน นึกถึงแทเว่นอ่ะ คู่หลักแม่งนึกถึงหมีกะเบคหยอง ยิ่งตอนบอกเพนกวิ้น...โหย....หน้าหมีลอยมาเลยอ่ะ หมีแบบหล่แ ๆ กับพี่เบคกี้ โอยฟินนนนน

อินดี้ก็ชอบ แต่แบบ...น้ำตาเยอะไปหน่อย ม่ายยย เราชอบเคะเข้มแข็ง

พรากกก นิยายยาวมาก ง่วงชิบ แต่ไม่อยากนอน โฮววววว

เด็กดีเซฟไปอ่านในมือถืไม่ได้ด้วยโฮวววว


และฟิคเบียโชก็เพนดิ้งไปเพราะติดนิยาย พราก ขอโทษนะเบีย พรากกกก

สรวงสวรรค์รู้ดี ว่าเธอได้ผ่านความเจ็บปวดมากมาย
ถึงแม้เธอจะไม่สามารถมองเห็น
แต่ฉันอยู่ไม่ไกล

เราพูดกันอยู่เสมอว่า
ถ้าเราสักคน ต้องจากไปแบบใดแบบหนึ่ง
เราจะจุดแสงเทียนขึ้น และอธิษฐาน
รู้ว่าความรักยังคงอยู่

หลับตาของเธอลง แล้วนอนหลับซะเถอะ
รู้ไว้ว่าความรักของฉันยังอยู่รอบตัวเธอทั้งหมด
หลับฝันอย่างสงบ เมื่อเธอตื่นขึ้น
เธอจะรู้ว่า ฉันยังอยู่กับเธอ

ใช้ชีวิตของเธอต่อจากนี้
และมีความรักอีกครั้ง
ฉันรู้ว่าเธอจะเท่าเช่นกันเพื่อฉัน
นั่นแหละคือทางที่ความรักควรจะเป็น

หลับตาของเธอลง แล้วนอนหลับซะเถอะ
รู้ไว้ว่าความรักของฉันยังอยู่รอบตัวเธอทั้งหมด
หลับฝันอย่างสงบ เมื่อเธอตื่นขึ้น
เธอจะรู้ว่า ฉันยังอยู่กับเธอ

เมื่อเธอรู้สึกถึงหยดน้ำตาแห่งความเปลี่ยวเหงา
หยาดลงบนใบหน้า
รู้ไว้เพียงว่าความรักของฉันยังเฝ้าคุ้มครองเธอ
ตลอด...ตลอดมา...
 
หลับตาของเธอลง แล้วนอนหลับซะเถอะ
รู้ไว้ว่าความรักของฉันยังอยู่รอบตัวเธอทั้งหมด
หลับฝันอย่างสงบ เมื่อเธอตื่นขึ้น
เธอจะรู้ว่า ฉันยังอยู่กับเธอ





ตอนนี้.....พี่ยังอยู่กับเราหรือเปล่า......
ถ้าเราไปบ้าง....
จะได้อยู่บนฟ้ากับพี่มั้ย?

 เห็นเค้าเรียกว่าลูกก็ปวดใจ....

เห็นว่าสนิทกันก็นะ.... ก็รู้ว่าไม่มีใครที่สามารถเป็นคนเดียวของใครได้แต่เราก็ยังตามหาความรักแบบนั้นอยู่ อืม...ถ้าเค้าให้เราเป็นคนเดียวแล้วเราจะให้เค้าเป็นคนเดียวได้หรือเปล่านะ??? ตอนนี้ยังไง ๆ ก็ไม่ได้แฮะ ทั้งไอด้อล(หัวสาหร่าย.....บ้าที่สุดorz""")หรือว่าคาร่ามังงะคนไหน ๆ ก็มักจะเอาใจเราไปเสมอ

อืม....บางทีก็หึงน่ะ แต่บางทีก็คิดว่าถ้าอย่างนั้นก็รักกันไปเถอะ ว่ารักของเราที่ไปซ้ำซ้อนกับคนคนนั้นเราไม่ต้องการจะให้เลยจริง ๆ



เมื่อเช้าฝ้ายโทรมา..... ตอนแรกไม่ได้ดูเบอร์แล้วก็ให้น้องรับ น้องก็งง ๆ ว่าใคร....
ส่งมาให้เรารับ "เราฝ้ายเองนะ จำได้ป่ะเนี่ย...."
ชั่ววินาทีนึงที่ชื่อนั้นผ่านเข้าสู่สมองส่วนแปรผลเรารู้สึกเหมือนว่าทั้งโลกมีแค่เรากับปลายสาย แต่พอยิ่งอีกฝั่งพูดไปก็รู้สึกขึ้นเรื่อย ๆ ว่า.....ไม่ใช่ฝ้ายนั้นแล้วล่ะ

แล้วพอรู้ว่าเป็นฝ้ายที่เรียนญี่ปุ่นด้วยกันไม่รู้ทำไมเราถึงโล่งใจ



จะบ้าเหรอ....ฝ้ายที่เป็นผีจีนของเรา..... คงไม่มีวันที่จะโทรมาหาแล้วล่ะ แล้วก็คงไม่มีวันที่จะรู้เบอร์เราด้วย...
แปลกดีนะ...ทั้ง ๆ อย่างนั้นตอนนี้เราก็ยังฝันถึงผีจีนอยู่....

และความฝันก็วนเวียนเหมือนเดิม
ฝันว่าผีจีนเป็นคนที่กลับมาหา......


ความฝันน่ะช่วยเติมเต็มสิ่งที่ไม่สามารถเป็นจริงได้ใช่มั้ยล่ะ.....





ตอนที่แยกห่างกันคราวนั้นเราฝันว่าผีจีนกลับมาหาสามวันติด.....

เรายังจำได้ตอนที่ผีจีนเห็นรูปในหนังสือ รร.แล้วหัวเราะ "หึ" ใส่เราโดยไม่ได้บอกว่าเห็นอะไร....



เพราะว่าเป็นความรักที่ไม่สมหวังล่ะมั้ง เรายังไล่ตามเงาเดิม ๆ อยู่และหวังที่จะกลับมาคุยกันอีกครั้ง
คิดถึงแกมากจริง ๆ ว่ะ ผีจีน

 ลืมวันเกิดสาวน้อย orz""""

เห็นยังอยู่ดีก็สบายใจไปหน่อยนึง งึมๆๆๆๆ

 คิดถึงหมา.....

 วันที่เค้าไม่หวังอะไรมากหมาก็ติดต่อกลับมา :)


ไม่ได้รับโทสับเพราะไม่ได้ยิน ว่าเบอร์คุ้น ๆ แต่ก็ไม่กล้าเชค โทรกลับไปคนรับถึงบอกว่าอาจจะเป็นหมาใช้โทสับเขาโทรมา :)


หวังได้หรือเปล่าว่าหมาอาจจะโทรมาตั้งแต่เมื่อวานแต่เราปิดเครื่อง

ความคิดในแง่ลบที่ว่าคงได้เบอร์หมามาผิด ๆ
ความคิดที่คิดว่าหมาคงได้เมสเสจแล้วปล่อยทิ้งไป
ความคิดเศร้าเหงาหายไปกับพื้นเย็นเฉียบ

และเทคโนโลยีที่ยังทำให้สายสัมพันธ์ยังคงถักทอต่อ
เนิบช้า ไม่มั่นคง
แต่เป็นความสุขเล็กๆ


ชีวิตที่ราบรื่นตามปกติของทุกวัน
วันนี้เอาความยุ่งยากในชีวืต ความหงุดหงิด เหงา และมีเรื่องไม่ได้ดั่งใจเข้าแลกกลับการที่รู้ว่าหมายังติดต่อมา แค่เท่านั้นก็ยิ้มเป็นบ้าได้ตลอดทั้งวัน

เราไม่ได้อะไรกันเลยนะ กับสายตาและประโยคไม่กี่ประโยไม่สามารถพูดได้ว่าเราสนิทกันและรู้จักกันดี
แต่อีเวนท์มากมายที่เกิดขึ้นนั่น...
เราแค่ชอบมองหมาที่มีหลากหลายมุม


แต่ตอนนี้...หมารู้อะไรมั้ย
.
.
.

เจ้าของกำลังจะกลายเป็นหมาเฝ้าโทสับแล้วนะ!






ลป. พี่คนที่เอาโทสับอีกเครื่องไปให้ซ่อมโทรมาถามว่าหนุ่มน้อยที่อยู่หน้าจอเป็นใคร ฮ่า ๆ คิดว่าเป็นฮารุมะนะถ้าจำไม่ผิด น่ารักอ่ะเด้ หุหุ

 หลังจากเวลาที่ใช้ไปในความเงียบสงบ
การต้องอดทนหลาย ๆ อย่าง
และเรียนรู้

เวลาที่ใช้ไปราวหนึ่งอาทิตย์กับคนเกือบสองร้อยคน โดยไม่ได้รับรู้อะไรผ่านสื่อเลยแม้แต่อย่างเดียว



กลับมาแต่อินเตอร์เนตในวันที่...สิบเอ็ด?...ได้ หลังจากที่วางมือไป
โลกล้นทะลัก

ข้อมูล ความรู้สึก อารมณ์สับสนมากมายล้นทะลัก



แต่สิ่งที่คิดอยู่อย่างเดียวคือ



...คิดถึงหมา...







กลับมาแล้วก็คิดถึงหมา มีอีเวนท์กับหมาหลายอย่าง

แทนที่จะได้เชื่อตามที่เรียนรู้กลับคิดที่จะยึดไว้
ไม่สามารถติดต่ออะไรได้อีก จมจ่อมกับความสิ้นหวังของเทคโนโลยี
เหมือนเป็นบททดสอบว่าจะสามารถนำสิ่งที่ได้รับมาทำได้จริงหรือเปล่า


แปลกดี

เราอยู่ด้วยกันไม่ได้พูดกันสักคำกลับรู้สึกว่าใกล้
แค่มองตา
รอยยิ้ม
ตำแหน่งของชีวิตที่เฉียดผ่านกัน



แต่เทคโนโลยีที่จะทำให้เรารู้สึกว่าใกล้กลับทำให้เกิดความเหินห่าง

คิดมากไปต่าง ๆ นา ๆ

เราก็แปลกดีที่จะยึดติดดิ้นรนกับคน ๆ นึงที่ควรจะเป็นแค่คนที่ผ่านมาและผ่านไป
เพราะมีตั้งกี่คนที่ก็ผ่านเข้ามาและปล่อยไปโดยไม่ได้คิดมากอะไร



ขอบคุณอีเวนท์ทุกอีเวนท์ที่เกิดขึ้นกับหมาตามใจเรา
ขอบคุณมือคู่นั้นที่จับผ่านเพียงสั้นๆ และแผ่วเบา
ขอบคุณสายตาที่หันมามอง


หมาไม่รู้ว่าวันที่กลับมาด้วยกันวันเกิดเรา
แต่คำพูดของหมาและความใส่ใจทำให้เรารู้สึกดีๆ กับวันนึงวันนี้ในชีวิต
และก็เป็นวันที่พิเศษสำหรับเราขึ้นมาอีกนิดนึง

คาดหวังว่าเราจะได้ติดต่อกันมากกว่านี้ แต่ถ้าไม่ได้ก็คือไม่ได้
หมาลึกลับเกินไป เราก็ทำใจไว้ส่วนหนึ่ง

ถ้าปีหน้าเรายังจำเรื่องของหมาได้ ก็จะนึกถึงอีเวนท์ของเรากับหมา





เพียงแ่ต่ตอนนี้ บางครั้งในช่วงเวลาเรายังคงคิด...

หมา...คิดถึงเจ้าของบ้างหรือเปล่า?