日星

 เอาไงดี?


อุตสาห์บอกมา ก็แสดงว่าคงมีคนเห็นเหมือนกันพอดู....อ่า....แต่ว่าจะทิ้งคนอื่น ๆ เหรอ?....

อินเตอร์มั้ยเนี่ย?


(ทุกคนบอกว่าหนูพูดไม่รู้เรื่อง อ๊ากกกกกกกกก)

ปล.กำลังเล่นเอ็มแล้วมีสาวเซะกุซี่ทักมา...
วันนี้มันวันอะไรของ?

ตอนนั้นอยู่ดี ๆ ก็มีคนชื่อหนึ่งทักมา.....
เหออออออ



แก้แอนโธดีกั่วววววว

 ยัตตะ! ในที่สุดก็ลงไปแล้ว....

แอบรู้สึกเหงาเหมือนกันแฮะว่าจะไม่ได้นั่งออกทะเลตอนกลางคืนแล้ว...




เป็นฟิคร่วมอันแรก... แล้วก็ได้เรียนรู้อะไรหลาย ๆ อย่างนะ...
สนุกกว่าแต่งคนเดียวเยอะ.. ถ้าเป็นคนเดียวแต่งอาจจะได้ลงปีหน้าเพราะตันบ่อย แต่นี่มีคนช่วยไซโค ส่งเบียนู่นโชนี่มาให้ดู เลยทำให้ฟิตขึ้นมาได้....

แล้วก็คิดหลาย ๆ คนก็ดีกว่าเดียวเยอะ... แถมยิ่งอ่านตรงที่จิอากิจังแต่งก็ยิ่งโฮกกกกกก อะไรกัน อะไรกัน... โชจังน่ารักเกินไปแล้วนะ! ไมอยากจะให้เบียได้ไปเท่าไรแล้วนะ *หัวเราะ*

ฉากไม่ได้ก็ช่วยกันไซโค มีคนช่วยแก้ช่วยแกล้งโชจัง... พอบอกว่า"ฝันดีเบียโช" ก่อนนอนเกือบทุกวันมันก็รู้สึกดีนะ...



ฟิคออกมาด้วยความรู้สึกแบบนั้น... ตื้นตันมากที่ออกมา... แอบหวั่นกับตัวเองเหมือนกันว่าเราจะรอดมั้ยนะ? แต่พอออกมาก็เป็นฟิคที่รักมากเรื่องนึง...

คาดหวังว่าคนอ่านคงจะโฮกกับเรา...สิ..
ต้องโฮกสิ... ในเมื่อเรายังโฮกที่จิอากิซังแต่งเลย....

 เอนทรี่ที่แล้วทำอะไรลงไป...?




ว่างเปล่าชะมัด...



นั่งอ่านจุนโจกับเซไกอิจิเป็นรอบที่ล้านแปด
ยิ่งอ่านยิ่งโฮก ยิ่งเสพยิ่งติด
อาจารย์ทำได้ยังไง?
ไอ้คำชวนโฮก อีเวนท์ชวนสครีมพวกนั้น.....



....ยิ่งกว่านับถือเพราะนอกจากวาดเอง เนื้อเรื่องก็เขียนเอง... ชื่อก็มีคนเดียว...(ซึ่งแน่ล่ะต้องมีคนทำงานเบื้องหลัง แต่หลักๆ ก็คนเดียว...)

ตอนนี้การ์ตูนที่ชอบแบบให้ติดอันดับ มาคิดดูดีๆ แล้วไม่มีที่เป็นคนเขียนกับคนวาดคนเดียวกันสักเท่าไหร่...

โอนลี่เดอะริงค์...
เซเว่นเดย์...

ก็แต่งคนวาดคน...ออกมาถึงได้โฮกได้ขนาดนั้น....

แล้วอาจารย์นาคามุระ....
ทำได้ยังไงเนี่ย......




ความฝัน....
อยากเปิดสำนักพิมพ์ขายงานโชเน็นไอแบบโฮกๆ ที่ไม่ใช่แบบ พีวีพี...

เอาแบบถูกลิขสิทธิ์ด้วย...
เอาแบบแปลถูก....
เอาแบบรูปเล่มงาม ๆ ....
เอาแบบเลือกเรื่องดี ๆ ...


ต้องมีสักวันซี่.......

 ครึ่งวันผ่านไปกับชีวิตที่ไม่มีอะไรเลย แล้วพอลอง ๆ คิดดูก็มีวันที่ผ่านไปแบบนี้เยอะชะมัด....


เสียดายเวลาหรือเปล่า? ตอนนี้ก็เฉย ๆ นะ... เคยแต่คิดเสียใจกับเรื่องในอดีตแต่ก็รู้ว่าเป็นเรื่องที่เปลี่ยนไม่ได้...
ขนาดในรีบอร์นมีบาซูก้าทศวรรศยังเปลี่ยนอดีตไม่ได้เลย...
ทำได้แต่จัดการอนาคตตัวเอง...

เพราะฉะนั้นก้าวต่างจากเดิมเพียงก้าวเดียวอนาคตก็เปลี่ยน...

อุ......

 โอโตเมะใจร้าย....

พอเปิดเทอมก็เปลี่ยนไป....

รู้สึกยังกะอกหัก....






ชอบน้องโชตาโต ๆ ...

แต่แบบนี้ก็แป๋วเกิน....

ไม่ไหวแฮะไม่ไหว....








[โชย้อนอดีตทาร์เกท 252]



"โชจัง...."

"ลืมเอาบัตรนักศึกษาไปด้วยแน่ะ..."



*กลัว...*

น้องโชเด็กแถมยังจิบิ....



ทำไมน้องโมเอ้ได้ตั้งแต่คาแรคเตอร์ยันเซย์ยู?
ยุกกี้น่ารักไม่ไหวแล้วเหอะ อัพบล็อกแต่ละทีชวนแอดดิค



ได้ข่าวว่าเริ่มซ้อมรีโบคอนแล้ว...

อา... หยุดปีใหม่สินะ...

 เป็นเปิดเทอมวันแรกที่เหนื่อยมาก.....

รู้แต่ว่าคิดถึงเพื่อน ๆทุกคน
เช้าเรียนแอนดี้ กินข้าว เรียนแอนดี้
งานเยอะ
แต่ความสัมพันธ์ยังเหมือนเดิม

อดีตที่ลบไม่ได้....

ถ้าเปลี่ยนปัจจุบันได้ก็เปลี่ยนอนาคตได้




ความรักที่เท่าเทียม...
รักรีบอร์น เพราะฉะนั้นก็จะรักหมดทุกคน จะไม่เลือกแค่คู่ เพราะฉะนั้นก็ไม่ควรจะหมั่นไส้มุใช่มั้ย?...
เซอร์วิสบางทีก็เจ็บปวด...

คาคิปี้โมเอ้ อาจารย์เขียนอิงคาแร็คเตอร์เซย์ยูแหงเลย

อา... เหนื่อยจัง...


ทำไมหาคนกอดไม่ได้เลยอ่ะ
ทำไมอยู่กับคนที่ไม่ใส่ใจอ่ะ
ทำไมรู้สึกว่าความรักมันไม่พอ

ปล.วันนี้เจอคาล็อตเต้ตอนกินข้าว....
ตัวขาว ๆ หัวตั้ง ๆ เธอเจิดมากกกกก
เธอคือกำลังใจให้ชั้นแต่งนิยายนะ...

 สีส้มเจิดจ้าเอ้ยยยยยยยยยยยย
ไอ้ศิลป์ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ถึงได้Syntaxดีแต่หนูก็ไม่อยากเลี้ยงแมวนี่นา.... อะไรวะ... ทำไมลิทมันตกต่ำอย่างนี้....
แล้วกรูจะควรเลือกไปทางนั้นมั้ยเนี่ย? ทั้ง ๆ ที่ชอบแท้ ๆเลยนะ พรากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก


เกรดกรูอ้ะ....เกรดกรูอ้ะ....
ทำไมเทอมหนึ่งกรูถึงได้เหลวเป๋วทุกทีเลยฮือออออออออออออ

ทำยังไงดี? ไปทางไหนดี? ฟิตดีมั้ย?

โชจังฮืออออออออ
นู๋อยากเนิร์ดได้อย่างโชบ้างงงงงง

เกรดตอนนี้มีแต่เยอ

เขียน-บี
เยอ4แฟติก-บี
ลิท-ซีบวก
ซุนแทกซ์-เอ....


กรูผิดใช่มั้ยที่มาเลือกเรียนศิลป์น่ะ ห๊ะ?
ที่จริงถ้าเลือกเรียนวิทย์ก็อาจจะกดดันแต่มั่งมั่นมีคนทางไปญี่ปุ่นก็ได้แท้ ๆ
เยอรมันทำลายหนทางสู่ญี่ปุ่นของกรู แงๆๆๆๆๆๆๆๆ

 ไม่รู้จะเชื่อใคร เพราะดูไม่มีใครจะสามารถเชื่อได้

ฝั่งนึงก็ดูเด็กเกิน อะไรที่ไม่รู้ไม่แน่ใจก็ติดป้ายเป็นลบไว้แล้ว
มาเรย์ริงนี่เดือดมากกกกกกกกก
รักมิลฟี่นะง...ตัวโกงก็งี้แหละอย่าน้อยใจ....

ฝั่งนึงก็ยังน่าสงสัย...
ฟังความข้างเดียวไม่ได้หรอก

มองกว้าง ๆ เข้าไว้
แล้วก็เชื่อคอมมอนเซนส์ตัวเอง...


สาดข้าวสารปาถั่วไล่อะไรๆ ที่มันมาสิงรีบอร์นออกไปซะที....

ตอนชอบไอด้อลยังไม่ลำบากใจเท่านี้เลยนะ

อาจารย์รู้คงเหนื่อยใจเหอะ

อูววววว
ว่าแล้วก็ยังไม่ได้โหวต
ยังไม่ได้ส่ง จม.ไปหาอาจารย์เลย
กัมบัตเตะคุดาไซ

だまだですね、あたし


แต่ว่าเพราะรักโชจังนะ...






ฮุฮะ
อยากเป็นเบียคุรัน！


อ๋า〜จะพยายามต่อไปนั่นแหละ〜

ไม่กี่วันจะเปิดเทอมแล้ว  ฮือออออ



เอาชีวิตที่มีแต่ญี่ปุ่นของชั้นคืนมานะ！
เยอรมันออกไป๊！

 เตรียมงานแต่งพี่สาวลูกลุง...
พี่เมย์....

ใช้แรงงานก็ยังไม่รู้สึกว่าหนักเวอร์หรอก แต่เหนื่อยใจมากกว่า...





ป๋าเบียโมเอ้....
อยากวาดให้งามกว่านี้จัง....